Zwaarste artikel ooit

Ik kan met blijdschap stellen dat ik mijn minorcertificaat voor Creatief Schrijven mag gaan ophalen op de Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Met trots kan ik hierop aanvullen dat mijn docent Bea Nobbe meer dan tevreden was over mijn eindproduct. Het kort verhaal was een mooi verhaal met een goede twist en ik kreeg dan ook het advies om meer verhalen te gaan schrijven. Daar is nu geen tijd voor, wellicht dat ik na mijn studie er aandacht aan schenk. Hoewel dit eindproduct veel van mijn creativiteit vergde, was het zeer gemakkelijk om te doen in verhouding tot mijn historische reconstructie.

Een van de minoropdrachten bestaat uit het schrijven van een historische reconstructie. Mijn onderwerpkeuze was zeer gemakkelijk gemaakt. Mijn opa is op zeer jonge leeftijd in kamp Dachau terechtgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Om mijn opa eer te bewijzen heb ik besloten zijn verhaal te vertellen. Daarvoor heb ik mij ingelezen over leven in kamp Dachau. Dat was al verschrikkelijk om te lezen, maar toch staat het onderwerp daarin nog ver van je af. Pas toen ik het persoonlijke verhaal van mijn opa las, schoot er een brok in mijn keel.

Nog nooit heb ik het zo zwaar gehad tijdens het schrijven van een artikel. De gruweldaden van de Duitsers waren natuurlijk veel erger, maar doordat ik ben gaan beseffen hoe gruwelijk die daden waren en dat mijn opa gemarteld en mishandeld is, werd het verhaal een stuk persoonlijker. Het was dan ook allesbehalve gemakkelijk om mijn research flink uit te diepen. Dit was echter wel noodzaak, want ik wil met het artikel mijn eigen opa eren. Het laatste wat ik wil is hem tekort doen.

Hoe meer ik mij verdiepte, hoe zwaarder het werd. Ik ben dus ook regelmatig wat anders gaan doen ter afleiding. Het schrijfproces was nog moeilijker, want hoe verwoord je goed wat zich destijds heeft afgespeeld? Een verkeerde woordkeuze zou wellicht het artikel afzwakken, maar belangrijker nog is dat ik mijn opa eerde. Mijn vader is pas na de Tweede Wereldoorlog geboren, dus als mijn opa niet was geslaagd in het twee keer in scene zetten van zijn eigen dood, was ik er nu niet geweest. Het leven van mijn opa alsook al zijn nakomelingen heeft meermalig aan een zijden draadje gehangen.

Uiteindelijk heb ik zijn verhaal opgeschreven en die zal ik aan de extra bewijzen voor mijn afstuderen toevoegen. Het is een prachtig verhaal. Normaal zou ik dat nooit zeggen van mijn eigen werk, maar in dit geval weet ik zeker dat ik mijn opa trots zou maken. Ik heb het gevoel met de historische reconstructie een stukje eigen identiteit gevonden te hebben. Ik ben zo enorm trots op mijn opa, dat valt niet eens in woorden uit te drukken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s